De eerste Ridders

Magnus, de geharde strijdmakker van Karel de Grote tegen de Saksen, was de eerste die werd opgenomen in de Orde van de Koningskroon van de Friese ridders.

Toen in 848 na Christus de Saracenen de Basiliek van Sint-Pieter plunderden, snelde Magnus samen met Keizer Karel de Kale en zijn zwaarbewapende leger uit Gallië en Frisia ter verdediging naar Rome. In deze cruciale strijd sneuvelde Magnus.

Paus Leo de IV en de Keizer richtten boven deze beladen grond een kerk op ter ere van de Aartsengel Michaël, die later bekend zou worden als de Kerk der Friezen.

Terwijl het zegevierende leger huiswaarts keerde, ontdekten drie andere Friese Ridders van de Orde : Ilderado uit Groninga, Leomot uit Stavera en Hiaro — Samen op pad met een dienstmaagd uit Slinga, het dode en gehavende lichaam van Magnus op een plek die Fondi heet. Zij probeerden het naar hun vaderland te voeren, doch goddelijke hand belette hen de verdere reis nabij Sutri. Zij keerden terug naar Rome, waar de Pontifex Maximus hen toestond een arm te behouden. De rest van zijn lichaam vond zijn finale plek in de crypte van de pas gebouwde kerk.

De arm vond zijn weg terug naar het Heitelân. Echter, de exacte bewaarplaats is tot op de dag van vandaag onduidelijk. Het ene verhaal fluistert dat hij is ingemetseld in de muur van de toren van de Dom van Alemenum (Harlingen), terwijl een ander verhaal vertelt dat hetzelfde gebeurde in de kerk van Essens in Harlingerland Oost-Friesland.