In vroeger tijden kwamen de Manfriesen samen in hun eigen studentenkamers, waar het leven zich in zijn meest geconcentreerde vorm liet vieren. Tussen stapels boeken, krakende vloeren en ramen die uitkeken op het Rapenburg, werden vriendschappen bezegeld en herinneringen geboren. De glazen bleven zelden onaangeroerd, want er viel altijd iets te vieren: elkaar, het verleden, de onafgebroken lijn van de Friese geschiedenis en natuurlijk Friesland zelf, dat zelfs op grote afstand nooit ver weg was.

Het toosten had er iets plechtigs, maar ook iets lichtvoetigs. Met opgeheven glas werd gesproken, soms gedragen, soms geestig, en altijd met overtuiging. Geen woord ging verloren, want de notulen van het gezelschap legden deze avonden nauwgezet vast. Ze vormen tot op de dag van vandaag een rijk verslag van geestdrift en kameraadschap en zijn nu veilig ondergebracht bij Erfgoed Leiden, waar zelfs de inkt nog lijkt na te tintelen. Klik https://www.erfgoedleiden.nl/collecties/archieven/archievenoverzicht/details/0260A/keywords/notulen%20frisia

Wat er werd geschonken, was allesbehalve toevallig. Wijn en champagne voerden de boventoon, bij voorkeur Ruinart, sinds 1729 een huis dat zelfs de meest uitbundige toost een zweem van elegantie meegaf. Daarnaast was er jenever, van Bols, opgericht in 1575, geschonken ter ere van het Leids Ontzet, want geschiedenis drink je nu eenmaal het best uit een glas. Beerenburg liet nog even op zich wachten; pas aan het einde van de negentiende eeuw deed zij haar intrede, en dan uitsluitend van Weduwe Joustra uit Snits, want ook in levensvreugde duldt men geen middelmatigheid.

Zo vloeide niet alleen de drank, maar ook het leven zelf: royaal, warm en met een knipoog. Want wie samen drinkt, herdenkt niet alleen het verleden, maar proeft vooral de vreugde van het moment.